اومدم سربازی تا بعد

بانگت ئه که م 

بانگت ئه که م له کاتیکا              شار گه رم بووی باوشی تاریکی شه وه 

بانگت ئه که م له کاتیکا             پیلوی چاوم ویلی دوای وه نه وزی خه وه 

بانگت ئه که م له کاتیکا              ئه ستیره کان له ناشتنی بووکی خور گه راونه ته وه 

فریشته که م 

سه ر ئه گیرم بو هه ر لایه          شه و خاموشه و ده نگی نایه  

ته نها ده نگی پیی خوم نبی        ده نگی هه ناسه ی خوم نه بی 

شتیکی تر ده نگی نایه 

می رسد روزی که بی من روزها رو سر کنی می رسد روزی که مرگ رو باور کنی می رسد که تنها در کنار قبر من شعر های کهنه ام رامو به مو از بر کنی

عشق

بخشیدن است هنگامی که فراموش کردن سخت است؛

دست گیری ست و رها نکردن و ... از همه مهمتر٬

عشق

آن است که بدانی دیگر تنها نخواهی ماند.

عاشق نباشه آدم حتی خدا غریبه ست.

گولم  تا دور له تو بم گول

 له به ر چاوم وه کو خاره

دلم ده ریایی خه م و ماتم

 ژیانم وه ک ژه حری ماره